Weinig vind ik irritanter dan iets verliezen of iets dat breekt. Om even in stigmatiserende termen te praten: er is een laatje open en ik kan ‘m niet meer dicht doen. Zeer waarschijnlijk permanent.
Op goede momenten -lees: energie- kan ik er een uurtje van balen, om vervolgens weer verder te gaan met mijn leven. Wat, zoals ik altijd dacht, werkt bij iemand met een neurotypisch hoofd. Als ik pech heb, is het een ingang voor mijn breen om de hele lijst met verloren spullen erbij te halen om vervolgens compleet vast te lopen. In sommige gevallen ben ik dagen verder. Great!
Het zal vast niet verbazend zijn dat ik gister meer in de 2e variant zat. Ik zat te janken om een verloren sleutelhanger. zucht. Ik kan inmiddels ook precies voorspellen wat er gebeurd: eerst de realisatie dat ik iets kwijt ben. Vervolgens het intense baalgevoel. Dan de gedachte dat dit wel eens een punt van vastlopen kan worden. Uiteraard komt dan het vastlopen. Soms word ik letterlijk beroerd. Dan word ik boos vanwege mijn eigen hysterische reactie. ‘Maak er niet zo’n drama van Ell, jeetje!’ Uiteindelijk baal ik nog meer, want ik had beter op moeten letten en dan is het cirkeltje rond. yaj.
Het is gezien mijn huidige stemmingswisselingen de vraag wanneer ik welke variant heb. Het feit wat ik verloren ben, is daarmee eigenlijk veel minder relevant, maar het is puur de reactie en het deel van geen controle hebben over emoties. Ik zie het mezelf doen.
De vraag die ik mezelf ook stel, is of ik er tegen anderen over moet beginnen…? Natuurlijk is het fijn even te luchten. Aan de andere kant werken veel reacties averechts, ook al is het misschien goed bedoeld. Ik heb mezelf hier dan al tig keer aan herinnerd. “Maak er niet zo’n punt van” “We kopen/maken wel een andere” “Rustig, het is maar een sleutelhanger”
Gelukje is dat de emotionele waarde niet torenhoog was, dus deze keer kon ik over uren praten. Wat hoop ik dat, wanneer de autistische burn-out minder piekt, ik mezelf sneller kan herpakken. Het zal voor mij altijd een ding blijven, en ik blijf een kei in zinloze dingen onthouden, maar de winst zit ‘m in de tijd dit keer. Wat ook echt een helpende gedachte is, is dat ik inmiddels ook mensen ken, die net zo reageren als ik; ik ben dus niet de enige "gek" ;)