Gisteren kreeg ik in een gesprek te horen dat ik misschien wel té goed mijn best deed om te herstellen. Te goed mijn best? Kan dat? Ik weet wel dat ik erg gefocust ben op de basis: gezond eten, bewegen, op tijd naar bed, ritme, planning maken, mensen opzoeken, mentale foefjes oefenen als ik mij slecht voel, noem maar op.
Ik benoemde hoe frustrerend ik het vind dat ik nog steeds de vernietigende gevoelens van de autistische burn-out en trauma ervaar; ik doe tenslotte vrijwel alle dingen uit het boekje die een positief gestel bevorderen. Ik wil zo veel meer dan de basale vaardigheden van het dagelijks leven beoefenen!
Nu weet ik ook wel dat je emotie niet op recept kan verkrijgen. Het idee dat de wereld compleet maakbaar is, is geen uitspraak waar ik achter sta. En toch is er dan ergens de verwachting dat ik controle kan afdwingen door braaf alles aan te vinken. Helaas.
Hoe verdraag ik dan mijn labiele staat van zijn? Komt het weer op acceptatie aan? Het woord komt mij inmiddels de neusgaten uit. Het voelt alsof ik moet accepteren dat dit mijn leven is. Het leven met autistische burn-out. Met trauma. Met alle symptomen die daarbij horen: vermoeidheid, verlies van vaardigheden (EF), concentratiegebrek, snelle overprikkeling, somberheid, angst, eenzaamheid. De intense frustratie dat de meest simpele dingen vaak niet lukken nu. Dat wil ik helemaal niet accepteren!
Het is lastig om af te spreken. Allereerst vanwege de -zinloze- angst en het gebrek aan energie. Maar ook de onderwerpen; alledaagse problemen, volgende fases. Ik kan er weinig over meepraten. Ik vind het dan ook bijzonder moeilijk de tegenstrijdige gevoelens die daarbij komen kijken te verdragen; de blijdschap voor een ander en het verdriet over wat ik mis. Het schijnt volkomen normaal te zijn, maar het voelt hypocriet. Ik zal wel weer te zwart-wit denken. Hoe kan ik dat accepteren?
Zal het echt tijdelijk zijn? Zal ik ooit kunnen terugkijken op deze periode met trots? Dat ik mij erdoorheen heb geslagen? Dat ik heb geaccepteerd? Dat ik geleerd heb niet té hard mijn best te doen? Het klinkt als een raadsel.