Wanneer het gaat om loslaten, is het hebben van een autistische burn-out niet het meest makkelijke. Hoe creëer je tenslotte een gladde rug, als er onnoemelijk veel laatjes half opengebroken zijn? Voor mij de perfecte reden om in paniek te raken.
Mede door de traumabehandeling die ik nu volg, in het kader van mijn herstel, zijn de emoties niet bepaald gesust. Integendeel! Alle triggers komen constant naar boven en ik bevind me binnen 5 minuten aan beide uitersten van de emotie index. Het ene moment lach ik en kan ik genieten van een zonnestraal, een paar minuten later voelt het leven onmogelijk en weet ik niet waar ik het zoeken moet. Het is vermoeiend. Dodelijk vermoeiend. En het laat weinig energie over om zaken te relativeren en los te laten. Ik ben er nog altijd niet achter hoe niet-autistische mensen dat doen! Het klinkt heerlijk in ieder geval.
De vraag is dat vooral hoe ik -als wel-autist- in staat ben vervelende ontwikkelingen los te laten. Zaken waarin mijn normen en waarden ontzettend geschaad worden. Waarin ik enkel ontzettende boosheid voel voor het onrecht wat mij wordt aangedaan. Overdrijf ik? Inmiddels heb ik geleerd van niet. Wat ik voel, is echt. En ik ben niet dramatisch of too much. Ik voel -helaas- emoties gewoon intens. Het is een losse discussie of dat storend is of juist niet.
Ik denk dat de sleutel er vooral in zit in hoeverre je je mee te laten slepen door die sterke gevoelens. Het is niet het hoogst haalbare dat de emoties verdwijnen, maar meer dat ze behapbaar blijven. Ik zou mezelf tenslotte ontkennen als ik mijn gevoel probeer te onderdrukken. Dat betekent dat er misschien winst te behalen valt op de hoeveelheid dagen dat een bepaalde cringe mij kost. Geen week, maar hooguit 4 dagen. En dat de neurotypische mens dit misschien al in een paar uur kan, moet ik maar niet te veel over na willen denken. Dat maakt elke uitkomst deprimerend. Proberen te voorkomen dus. Ik overdrijf nog altijd niet. Dat is het enige wat ik blijf herhalen op zo’n moment.
‘Je gevoel is echt. Het is wat het is. Laat het er zijn, leuk of niet. Ooit wordt het minder.’