Momenteel zit ik midden in het proces van verwerking en acceptatie -van mijn diagnose-. Moge het overduidelijk zijn dat dit verre van een rechte lijn is. Al kan ik weer veel meer dan een paar maand geleden, de grens is nog steeds haarfijn. Ik kukel er regelmatig overheen.
Vaak popt ook de vraag op waarom ik zo verschrikkelijk veel met het verleden bezig ben. Waarom krijg ik het zo moeilijk voor elkaar om hoopvol naar de toekomst te kijken? Ik realiseer mij dat (trauma)verwerking maakt, dat je veel terug wordt gegooid op wat er allemaal is gebeurd. Maar toch, los hiervan kan ik eindeloos details terughalen van relatief onbelangrijke zaken jaren geleden…
Waarom onthoud ik dat? Echt geen idee. Verjaardagen van basisschoolklasgenoten. De kleding die iemand aanhad op een random dag. Hele gesprekken kan ik terughalen. Soms zeg ik gekscherend dat mijn hoofd een stuk leger zou zijn als ik niet al die details onthield. Meer ruimte voor nieuwe input, voor licht. Minder triggers die onthouden zijn.
Ik weet dat ik informatie en prikkels intenser binnenkrijg en daarmee de verwerking dus langer duurt. Daarmee kost reageren mij met enige regelmaat ook meer energie en tijd. Ik probeer dat te accepteren. Inmiddels durf ik ook toe te geven dat die overload aan sensaties en informatie mij angstig kunnen maken voor iets nieuws. Voor de toekomst.
Het maakt ook dat -vooral in deze grillige periode- ik sneller overprikkeld raak (ik heb nog altijd een grondige hekel aan dat woord trouwens). Overprikkeling betekent voor mij voornamelijk dat er een rekening te betalen valt; door vermoeidheid kan ik mijn wervelde gedachtestromen minder goed corrigeren. Ik voel mij daardoor overwegend triest en alleen. Ik kan nog niet goed inschatten wanneer de grens is bereikt en kom er dus regelmatig te laat achter.
In de huidige veeleisende en intensieve maatschappij ontkom ik er eigenlijk geen dag aan. Ik haat het gevoel, maar als ik “een beetje normaal” wil meedraaien, moet ik betalen. Helemaal nu de ‘window of tolerance’ vanwege mijn autistische burn-out kleiner is dan ooit. Ik begrijp dat ik mij dan moet afvragen of ik wel mee moet willen met de snelheid van onze maatschappij. Wordt aan gewerkt. Toch kan ik het dezer dagen best waarderen als ik zonder drama kan opstaan, ontbijten, douchen en aankleden. Ik weet nu best wel dat ik slim genoeg ben om een studie te volgen of te werken, alleen kosten de randvoorwaarden mij vaak (te) veel. Het frustreert mij mateloos!
Terugkomend op de vraag waarom ik zoveel in het verleden leef… Ik denk dat dat komt, omdat het afgelegde pad bekend is. Zo vaak heb ik mijn achtergrond moeten herhalen in therapieën. Zo vaak heb ik de -traumatische- gebeurtenissen opnieuw afgespeeld in mijn hoofd. Het is allemaal bekend. Het is vertrouwd. Het is eigen. Het is op een verknipte manier veilig. In mijn hoofd kan ik verhalen aanpassen en daarmee correcter reageren. Sterker. Meer aanpassen. Ik heb een kader. Ik kan mijzelf echter volledig vast (over)denken. Niet zo handig en ook niet per se wenselijk.
De toekomst daarentegen is onbekend. Niet veilig! Iets wat vandaag de dag normaal is, kan het volgende moment radicaal anders zijn. Ik ben mij daar veel té bewust van. Het idee is mooi wanneer men zegt met de dag te leven, om de kansen van dat moment vast te pakken. Ik vind het zo knap als mensen dat kunnen! Aangezien ik mij te bewust ben van de potentiële veranderingen en de daarbij komende potentiële gevolgen, is het moeilijk om juist niet compleet in de stress te schieten van die gedachte. Daarnaast ben ik ook veel bezig niet in dezelfde valkuilen te trappen als in het verleden, dus ik blijf alles maar overdenken om toekomstige rekeningen te voorkomen. De vicieuze cirkel is rond.
Dit zo teruglezend moet ik wel enigszins grijnzen. Wat een talent heb ik in het overdenken van zaken en dingen onnodig ingewikkeld te maken. Een van de uitingen van míjn autisme. Pff. Het is zo verschrikkelijk frustrerend. Het voelt zo belemmerd. Mijn hoofd zit zo vol. Ik leef in zoveel werelden en dimensies... Vind ik het gek dat ik zo moe ben?!
En soms, soms is het enkel gewoon grappig. Meer niet. Soms kan ik daadwerkelijk uitzoomen en lachen om mijzelf. Lachen om de situatie. Waarom zou iemand met autisme geen dromen kunnen zien uitkomen? Een groot deel van mijn verleden is niet gegaan zoals ik had gehoopt, maar dat betekent niet dat een hoopvolle toekomst per definitie onmogelijk is. Als dat beeld op termijn wat langer blijft kleven, geeft het concept “toekomst” mij wat minder spanning :)