De feestdagen komen er weer aan! Iedereen verplicht vrolijk, familiair, goedgevig en kerkelijk. Iedereen zit vol goede voornemens… Ok. De rest van het jaar kunnen we dus asociale, gierige persoonlijkheden zijn, verstokt in (zelf)destructieve patronen?! Typisch die hypocrisie van de mensheid.
Gelukkig zijn de meeste mensen niet lang niet zo hoor! Ik erger mij gewoon aan de filmversies af en toe hahah. Ook weet ik inmiddels dat meer mensen moeite hebben met de -sociale- verplichtingen die de decembermaand met zich meebrengt. Autist of ADHD’er. Introvert of Hsp’er. En nog genoeg anderen zonder een sticker. Er zijn veel prikkels in de vorm van onder andere flikkerende lichtjes, harde muziek/geluid en te veel mensen bij elkaar. De donkere maand is niet bepaald bevorderend voor de stemming. Ook is er over het algemeen meer stress in de vorm van (werk)deadlines en het willen voldoen aan de sociale normen.
Vooral dat laatste vind ik nogal lastig. Ik wil ook gezellig zijn en doen, maar dit kost mij vaak extra inspanning. Ik ben ook zo gewend door de jaren heen mijn maskers nog steviger op te zetten en te spiegelen; in december was dat nog meer aanwezig. Ik voelde mij daarom altijd wat neerslachtiger en eenzamer dan de rest van het jaar. De nadruk ligt op het hebben van een fijne tijd, terwijl ik juist nog verder van mezelf verwijderd was.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb echt leuke momenten in december. Vooral het toeleven naar de dagen zelf: bijvoorbeeld de gruwelijke hoeveelheid uren die ik in een sinterklaassurprise kon steken, soms tot wanhoop van mijn kernfamilie. Ze vonden dan dat ze niet achter konden blijven. Lekker prutsen, smeren, schilderen, dichten, creëren. Daar genoot ik van. Het liefst maak ik al mijn kerstkaartjes zelf. Er zijn daarbij zoveel leuke recepten nog te maken! Daarnaast zijn optredens met zang en dans in kerststijl leuk om te zien. Ik trek dan graag extra mooie kleren aan, nu is de kans!
Ook de sfeer wanneer mijn ouders weer appelflappen gingen bakken. En oliebollen, kwarkbollen, kniepertjes, noem maar op! Top2000 op de achtergrond en appelflappen als ontbijt, lunch en tussendoortje. Iemand die weer binnenviel om vreten te ronselen. 30 December was dat vaste prik. Ik beken dat ik goed ga op dat soort rituelen. Er lag voor mij geen nadruk op die momenten, daarom houd ik ervan.
De feestdagen zelf zijn gewoon een gigantische anticlimax. Ik huil bijna elk jaar tijdens de jaarwisseling. Zoveel verwachtingen weer. Voor mij voelt een jaar niet per se als een schone lei vol kansen. Meer als een jaar dat ik weer door moet worstelen. Ik wil het niet zo zien; ik stem voor optie 1! Maar daar komt dat masker weer om de hoek kijken. Ik ben helaas geen ras optimist. Ik heb vanwege mijn autisme waarschijnlijk een soort levensstress die dan extra aanwezig is. Ik moét iets van mijn leven maken van mezelf. Terwijl, toegegeven, leven an sich al een uitdaging is.
En dan nu, nu mijn traumatherapie een kleine maand voorbij is, weet ik niet zo goed wat te voelen. Het verknipte ritme van mentaal voorbereiden op de sessie, tijdens -en daarna- helemaal instorten, om vervolgens de dagen erna de scherven bij elkaar te verzamelen, is niet meer. Er is niet per se sprake van opluchting ofzo; de herinneringen zijn er tenslotte nog steeds. Misschien wordt de lading na verloop van tijd minder, ik moet maar weer afwachten. Ik ben nog altijd erg grillig en vermoeid.
Hoe overleef ik deze maand dan? De neiging is gigantisch groot, maar ik beperk het maskeren zo veel mogelijk. Daar waar ik het doorheb. Ik plan na elke drukke dag en lege dag in, waar mogelijk. Soms tijdens een activiteit zelf. Geloof mij, zelfs zonder die studie- of werkdeadlines heb ik het voor elkaar gekregen, dat mijn agenda vol zit. Hoe dan?! Misschien komt het omdat ik de “rust” dagen nu ook eindelijk eens meetel. Ik leer wel haha. De feestdagen zullen nooit mijn favoriete tijd worden, maar misschien lukt het mij steeds beter ze te vieren op mijn voorwaarden, hoe afwijkend dat ook kan zijn. Het is tenslotte mijn geluk :)