Vrienden is altijd zo’n fluctuerend begrip. Allereerst wanneer krijgt iemand de stempel ‘vriend’? Sommigen zijn na een drankje al best friends, anderen spreken pas van een vriend als het levensverhaal tot in detail kan worden gedeeld.
Er zitten zoveel variaties in het soort vriendschappen. Een sportbuddy is tenslotte toch ook al een vriend? Helemaal prima als je diegene naast sport niet zoveel te vertellen hebt. Of heet het dan kennis? Het antwoord is voor velen anders. Zou je ook vrienden kunnen hebben als je je constant eenzaam voelt? Of denk aan de eeuwige discussie betreft man-vrouw vriendschappen.
Het is tegenwoordig bijzonder als er nog sprake is van jeugdvrienden. Door de verschillende levens die er te leiden vallen, kan men snel uit elkaar groeien. Ook de grote bereikbaarheid in de maatschappij maakt dat iemand zo in en uit je vriendenkring kan springen. Helaas geldt dan vaak “uit het oog, uit het hart”. Alleen de hele goede blijven dan plakken, zij het minder frequent.
Zelf ben ik ervan overtuigd dat je de beste vrienden pas echt weet te onderscheiden in moeilijke tijden. Het moment dat er niet alleen leuke verhalen te vertellen zijn. Ze vragen door, ook al maakt een onderwerp onzeker of ongemakkelijk. Ze blijven doorvragen.
Niemands leven gaat enkel over rozen. Laten we dat nooit vergeten.
Wat ben ik ongelooflijk dankbaar voor de paar echt goede vrienden die ik heb. Velen hebben dat geluk niet.