Ondanks het groeiende aantal eenpersoonshuishoudens, is het nog altijd opvallend dat het hebben van een relatie zwaar weegt in het “slagen als mens”. Waar komt dat stigma toch vandaan?
Wij hebben het geluk te leven in een moderne democratie waarin men niet meer afhankelijk hoeft te zijn van een huwelijk/relatie. Vooral de vrouw als onafhankelijk individu kan haar dromen najagen, zonder enige vorm van toestemming of onderdrukking van de man. Je zou daaraan de trend kunnen volgen dat je ook als single een zeer geslaagd leven kan hebben. Toch is er de druk van het hebben van een relatie. Vele singles krijgen vaak de vraag op verjaardagen waarom zij nog single zijn. Bijna alsof je iemand koopt in de supermarkt.
Ook heerst het idee dat je enkel een volwaardige partner kan zijn als je je leven op orde hebt; geen trauma’s of rugzak en financieel onafhankelijk. Is enkel een “perfect” plaatje aantrekkelijk genoeg voor een relatie? En hoe zit het met relaties tussen mensen met wel een beladen achtergrond? Zijn die per definitie ongezond? Hebben die minder diepgang of bestaansrecht? Zijn relaties waar partners apart slapen zwak? Zijn relaties met een handicap onmogelijk? Is er sprake van een “complex” als er een groot leeftijdsverschil is?
Stel je voor als de relatie gekenmerkt wordt door mentale of fysieke mishandeling? Eenzaamheid? Gebrek aan toewijding? Ben je dan alsnog beter af dan iemand die single is? Sommigen zouden zeggen van wel, aangezien je naar de wereld toe wel de schijn van een relatie kan ophouden. Gemak of de angst voor het onbekende houdt je misschien bij een partner die niet -meer- goed bij je past. Het blijft desondanks heftig om te breken met iemand van wie je ooit hield.
Ik denk dat we allereerst vooral af moeten van het idee van het stereotype “gezonde” relatie. Zo zwart-wit is het nooit. Zoveel mensen, zoveel verschillende en unieke banden. Ook het concept van een relatie überhaupt; een mensenleven kan net zo bol staan van mooie ervaringen en herinneringen zonder een partner om ze mee te delen. Het leven is lang niet zo maakbaar als vaak wordt gesuggereerd, maar doe waar jij je goed bij voelt. Wees echter eerlijk naar jezelf en de ander over wat je aankan. Soms overkomt het de een en de ander niet, maar blijf openstaan om datgene wat je wenst, te verwelkomen.