Het is al een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. “Vakantie” zat ertussen. Nou ja vakantie… Ik ben weggeweest. Reizen dan? Italië dit keer. De Dolomieten om specifiek te zijn. Een vreemde combinatie van Caesar in lederhosen. Voor het eerst, maar niet alleen. Wat is de natuur toch prachtig. Niets ontziend. Majestueus. Fragiel. Letterlijke hoogtepunten, maar ook veel dalen. Beide zowel mentaal als fysiek, zowel in Nederland als in het land van Skiwasser en semi acceptabele apfelstrudel.
En nu hallo met september: herfstachtig weer. Ergens word ik er rustig van; meer ruimte om te ademen. In de lente en zomer lijkt het alsof iedereen zo mogelijk nog meer moet genieten en sociaal zijn, want het weer is oh zo mooi. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet van het natuurlijk zonlicht en de ontploffende kleurenpracht in de natuur. De “spontane sociale gezelligheid” is alleen een dingetje… Laat ik gewoon zeggen dat ik het met regelmaat ronduit confronterend vind, hoe de drukke agenda’s mogelijk een nog groter verschil hebben met dat van mij. Juist omdat ik het ook leuk vind anderen te ontmoeten. Dat lukt mij alleen -voorlopig- veel minder goed.
Vandaag stroomden de wind en regen langs mijn wangen. Ja, ik ben zo’n mafkees die naar buiten wil als het stormt. Haha. Ik weet niet, ik word er gewoon rustig van -uitgezonderd wanneer ik een afspraak heb en mijn haar moet een soort van goed zitten natuurlijk-. Redeneer het feitelijk terug naar prettige sensorische prikkels; mijn voorkeur gaat uit naar het idee van de melancholie die de wereld dan tentoonspreidt. Haast nog mooier met een glinstering. Weinig mensen. Het overweldigende gevoel dat het oké is dat het miss niet oké is. De heerlijke geur van de verzadigde en frisse grond.
Juist deze periode markeerde voor mij altijd het begin van een nieuw jaar. Een volgende klas. Een jaar ouder -en wijzer-. Hopelijk vol nieuwe kansen. Miss een vriend waarbij ik wel echt mezelf kan zijn? Hopen tegen beter weten in. Wat heb ik in mijn tienerjaren veel gehoopt. Miss keerde het tij voor mij dit jaar eindelijk… Helaas had ik niet zo veel geluk. Ik heb een diploma gehaald, uiteindelijk. Ik heb nog altijd nachtmerries.
Nu met de jaren, betrap ik mijzelf erop dat die hoop minder goed doordringt. Het is nu vooral angst voor het nieuwe jaar. Geuren, verkleurde bladeren, allemaal associaties. Druk. Heel veel druk. Achterlopen. Toen was dat. Nu is het er nog steeds. Ik probeer mijn breen wijs te maken dat het terugkerende seizoen juist duidt op dat je elke keer mag blijven proberen, mag blijven hopen. Waarom werkt mijn hoofd zichzelf nog altijd tegen? Ik ben veilig.
Het was donker aan het worden toen ik van bootcamp naar huis fietste. Eerste keer jas aan. Fietsend naar een fijn en warm thuis. Voorbode voor donkere dagen. De eerste tekenen van de Kersthysterie dienen zich weer aan. Totaal niet relevant nu. Het geeft stress. Wat niet. Stomme amygdala.
De melancholie overvalt mij als een tsunami. Mijn lichaam doet pijn. Wat probeert het nu weer duidelijk te maken? Houd op met stressen om niks! Vele goed nieuwsberichten en mooie gebeurtenissen voelen ongewenst dubbel. Ik wil enkel blij zijn voor de geluksmomenten van anderen. Waarom dan steeds die energie slurpende steek van verdriet en wanhoop? Het voelt alsof ik er niet over kan praten. Dit keer niet zozeer doordat de mogelijkheid er niet is. Nee, ik wil er zelf niet over praten. Ik haat die eigenschap. Ik heb ook altijd wat te zeiken…
Ik dacht dat ik altijd wel vrij veel bespreekbaar kon maken, mocht er een gelijkwaardige gesprekspartner zijn. Daarentegen merk ik dat zaken toch te pijnlijk zijn om ze hardop uit te spreken. Ik voel me nu vooral afgestompt, een robot; te veel emotie, te intens. Het is oké als het niet oké is, weet je nog Ell?
Wat maakt dit nieuwe jaar zo beladen? Het feit dat ik 30 ben? Het feit dat traumaverwerking een jaar geleden is en het verleden daarmee afgesloten zou moeten zijn? De reizen die aan zouden moeten tonen dat ik hersteld ben? De overweging van het oppakken van mijn studie? De poging tot acceptatie van mijn autisme en alle gevolgen van dien? Het idee dat veel “gewone” ontwikkelingen helemaal niet zo vanzelfsprekend voor mij zijn? Het feit dat ik nu echt wel een keer een “volwassen” baan wil hebben? Het bespreken van een toekomst überhaupt? Ik vind het ronduit angstaanjagend.
Mijn autistische breen wil zo graag in de zwart-wit modus schieten. Ik moet het steeds wijzen op de vele tinten grijs. Veel meer dan 50. Het is soms zo ingewikkeld aan te moeten geven dat het weer even wat minder gaat als de omgeving je zo toewenst dat het beter gaat. Ontzettend lief. En gemeend, dat weet ik ook. Maar het voelt toch als een teleurstelling. Naar anderen. Naar mijzelf.
Nu wil datzelfde breen heel graag in de maskeermodus schieten. Alles om te voorkomen dat ik miss de slachtofferrol krijg toebedeeld. Dat ik medelijden krijg. Dat ik het oordeel slap en/of passief krijg. Het zal ongetwijfeld mijn eigen projectie op anderen zijn… Hoe bevrijd ik mezelf van mijn eigen mindfucks? Hoe maak ik mijn leven het leven waard?
"Nieuw" jaar
