Mensen vragen me weleens waar ik aan denk als het even stil is. Het eerlijke antwoord: aan alles. Tegelijk.
Stilte bestaat in mijn hoofd niet echt. Er is altijd wel een gedachte die nog een rondje wil vliegen, een gesprek van drie dagen geleden dat ik nog eens naspeel, een woord dat ik mooi vond en dat maar blijft hangen. Dat is soms vermoeiend, maar het is ook waarom ik schrijf: op papier mogen de vlinders eindelijk even zitten.
Deze plek is daarvoor. Welkom in mijn hoofd — trek je jas maar uit, het kan hier druk zijn.